Ontoegankelijke en verlaten mijnwerken karteren

Historische werken zijn bekend uit registraties: handgetekende plannen, meetboeken, soms alleen een aantekening dat een niveau bestond. Die registraties waren nauwkeurig naar de normen van hun tijd en zijn sindsdien gekopieerd, overgetekend en opnieuw geprojecteerd. Moderne ontwikkeling die er afstand van moet houden, houdt die afstand tot een tekening, en de tekening kan er meters naast zitten. Een dwarsgalerij die in een oude kamer doorbreekt, of een barrièrepijler die dunner blijkt dan het plan deed vermoeden, is het faalpatroon dat dit oplevert.

Oude werken betreden om ze in te meten is vaak geen optie. Het gebergte is in decennia niet ontdaan van los gesteente of ondersteund, de ventilatie is onbekend, en de toegang zelf kan het gevaar zijn. Dus was de keuze: werken vanuit het oude plan met een ruime marge — en erts achter die marge steriliseren — of mensen een gebergte in sturen waar niemand voor kan instaan.

Een scanner die in plaats daarvan naar binnen gaat, neemt die keuze weg. Artec Jet op een drone plant zijn eigen vliegroute door werken die niemand heeft gekarteerd, ontwijkt obstakels tot draden van 2 mm, met zijn eigen licht en zonder GPS, en houdt ±0,03 % positiedrift. Op een stok of in een kooi bereikt hij wat een drone niet kan. De opname wordt bij de ingang aan het mijnraster gekoppeld, en het oude niveau bestaat als gemeten oppervlak op ±10 mm — het plan vervangen door een inmeting, en elke afstand gemeten tot de werkelijke uitgraving.